οι 3 καμπαλέρος

Πολλά χρόνια πέρασαν απο εκείνο το απόγευμα που πρωτοκάθησαν στα ίδια έδρανα του αμφιθεάτρου.Και οι τρεις ανακουφισμένοι μετά απο την 26μηνη θητεία στο στρατό..Η φοίτηση στην ίδια σχολή τους έφερε κοντά.Τρείς νεαροί άνδρες διψασμένοι για ζωή και για γνώση.Τόσο διαφορετικοί αλλά με κοινά όνειρα.Τρείς αποφασισμένοι νέοι να ζήσουν, να χαρούν και να μάθουν.
Κάθονται σε διπλανές θέσεις..'Ο,τι θηλυκό κυκλοφορεί καταγράφεται.Αγαπημένη συνήθεια η ανταλλαγή σχολίων για τις συμφοιτήτριες....Τα βράδια μοιράζονται τις αγωνίες αλλά και την χαλάρωση μετά την λήξη των μαθημάτων.
Η αλήθεια είναι οτι κτίστηκαν δεσμοί δυνατοί πέρα του αναμενόμενου.Ο κάθε ένας ήταν μοναδικός.Τόσο που αλληλοσυμπληρώνονταν.Δεν συμφωνούσαν εύκολα και δεν είχαν συχνά τις ίδιες απόψεις.Ποτέ δεν προσπάθησαν να υποκαταστήσουν τους παιδικούς τους φίλους με αυτούς.Πάντοτε όμως ήταν ο ένας δίπλα στον άλλο.Μια ανέλπιστη χείρα βοήθειας και φιλίας στις δυσκολίες,και 2 πρόθυμοι φίλοι να μοιραστούν τις χαρές και τις λύπες.
Ο καιρός πέρασε...Τί να πρωτοθυμηθεί κανείς...τις χαρές,τις διασκεδάσεις,τις λύπες, τις απογοητεύσεις;Επτά χρόνια πέρασαν και έζησαν πολλά.Πολλά μυστικά,"Φίλοι", γνωστοί, γυναίκες,απρόοπτα,δοκιμασίες,επιτυχίες και αποτυχίες.
Πλέον οι δρόμοι χωρίζουν.Λίγο περισσότερο απο όσο χώρια ήταν μέχρι τώρα.Καμία αμφιβολία δεν υπάρχει ότι θα είναι αγαπημένοι και απο απόσταση.Και αν χρειαστεί θα σταθούν ανα δύο δίπλα στον έναν.
Κύριοι,σας ευχαριστώ πολύ.